The end

I am a wide river,

flowing every day from the east

to the farthest edge of this city.

I curve, I twist—

and the passersby shout each time:

“Hey, mad one! What are you doing?”

I only ever wanted to become the sea.

But strange fish told me strange birds

would tear apart the blue dress of the ocean—

and so I was convinced:

I had spent a lifetime swimming against the current.

There’s no time left.

For the last time, take your reflection

from the stagnant waters at my edges.

I am a moving mirror:

as ugly as the people of this city,

as beautiful as them, too.

Take your reflection now—

before I turn back,

and with all the people of this city,

get stuck forever

in the throat of my own spring.

………………….

من، رودخانه‌ای بزرگم که هرروز از شرق تا منتهی‌الیه غرب این شهر جریان دارم…

می‌پیچم، می‌تابم، و رهگذران هربار فریاد می‌زنند:

«آی دیوانه! چه می‌کنی؟»

می‌خواستم دریا شوم.

ماهی‌های عجیبی گفتند مرغ‌های عجیبی پیراهنِ آبیِ دریا را پاره می‌کنند

و متقاعدم کردند که تمام عمر، خلاف جریان اصلی شنا کرده‌ام.

فرصتی نمانده ا‌ست؛

برای آخرین‌بار، از آب‌های راکدِ کناره‌هایم تصویرتان را بردارید.

من، آینه‌ای جاری‌ام؛

به‌اندازۀ مردم این شهر، زشت.

به‌اندازۀ مردم این شهر، زیبا…

تصویرتان را بردارید، پیش از آنکه برگردم

و با تمام مردم این شهر، برای همیشه در گلوی سرچشمه گیر کنم.