Sunset

This chair—

the one I sat on for years, watching the dusk melt into itself—

one day will rise,

stand on its own frame,

wrap a rope around one trembling leg,

and hang itself from the ceiling

in silence.

And years later,

there will be a collapsed ceiling,

gazing at the crimson edge of evening skies—

and from its broken chimney,

a long sigh will rise,

like smoke that remembers.

…………..

این صندلی که سال‌ها رویش نشسته‌ام و غروب را تماشا کرده‌ام،

یک‌روز می‌رود روی خودش می‌ایستد،

طناب را دور یکی از پایه‌هایش می‌اندازد

و خودش را از سقف می‌آویزد.

و سال‌ها بعد

سقفِ فروریخته‌ای می‌بینی

که هر غروب به گوشۀ سرخ آسمان زل می‌زند

و از دودکش ویرانش،

آه بلند می‌شود.